Als nieuwe zuurstof in een gesloten tank, een welgekomen verademing in de mainstream, de woordenoorlog en het dagelijkse blik gruwelbeelden.

Ze kijkt recht in de camera en steekt haar tong uit. Niet om gemeen te zijn, maar om gek te doen, dat kan je zien.

Het is een kunst, en maar weinig mensen beschikken van nature over de ondernemingslust en standvastigheid om het voor elkaar te krijgen.

Elke dag opnieuw worden we met onze neus in ons eigen vuil gedrukt. Of we daar zindelijk van zullen worden, is zeer de vraag.

Het verschijnsel staat getipt bij ‘de mooiste vergeten klassiekers’, een leesavontuur uit Australië, elegant en wijs, tijdloos. Nu vertaald.